Του Χρήστου Χριστοφίδη
Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση, αρνούμενη να διαπραγματευτεί και πολλές φορές πιέζοντας η ίδια για επιβολή νεοφιλελεύθερων μέτρων, οδεύει προς την πλήρη υιοθέτηση και εφαρμογή όλων των μέτρων ακραίας λιτότητας που περιλαμβάνει το Μνημόνιο τον Μάρτη του 2013. Αυτό που ισχυρίζεται όμως η Κυβέρνηση Αναστασιάδη, αυτό που επικοινωνιακά αφήνεται να νοηθεί, ότι δηλαδή η υιοθέτηση και εφαρμογή αυτών των μέτρων σημαίνει και το τέλος των μνημονιακών πολιτικών, δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.
Στον κανονισμό της Ε.Ε. 472/2013, της 21ης Μαϊου, για την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας των κρατών – μελών στη ζώνη του ευρώ τα οποία αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, τον κανονισμό που καθορίζει δηλαδή το πλαίσιο των Μνημονίων, αναφέρεται στο άρθρο 14 μεταξύ πολλών άλλων το εξής:
«Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, του ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ».
Είναι σαφές δηλαδή ότι, ακόμα και μετά την πλήρη υλοποίηση των νεοφιλελεύθερων μέτρων που προνοούνται στο Μνημόνιο Αναστασιάδη – Τρόϊκα, αυτό που οι κυβερνώντες αποκαλούν «έξοδο από το μνημόνιο», η Κύπρος θα παραμείνει εντός των μνημονιακών πολιτικών. Υπό επιτήρηση. Με τη δυνατότητα έξωθεν επιβολής νέων μέτρων, αν οι δανειστές το κρίνουν απαραίτητο και σίγουρα εντός μιας συγκεκριμένης οικονομικής και πολιτικής φιλοσοφίας η οποία επικρατεί σήμερα στην Ε.Ε.. Της φιλοσοφίας της ακραίας λιτότητας.
Αυτό τι σημαίνει πρακτικά για την Κύπρο;
Σημαίνει ότι εάν ο μέσος χρόνος αποπληρωμής των οφειλών είναι περίπου τα 15 χρόνια, η Κύπρος θα είναι υπό επιτήρηση, κάτω από τις μνημονιακές πολιτικές, υπό τη νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία της ακραίας λιτότητας, τα επόμενα 11-12 χρόνια.
Στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί όπως ο κανονισμός προβλέπει «Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της άσκησης εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους».
Παρόλο που λογικά η ανάπτυξη σε κάποια φάση θα επιτευχθεί, αυτό δεν σημαίνει ότι η Κύπρος θα επανέλθει στο οικονομικό επίπεδο προηγούμενων χρόνων. Εδώ και 4 χρόνια η οικονομία παρουσιάζει συνεχή ύφεση, σμίκρυνση δηλαδή του ΑΕΠ. Το ΑΕΠ δεν μπορεί να μειώνεται συνεχώς. Έχει χαθεί ήδη σημαντικός πλούτος. Σε κάποια φάση θα ξεκινήσει η αντίστροφη πορεία. Αν για παράδειγμα από 100 μονάδες παραγωγής πέσουμε στις 85 και μετά, παρουσιάζοντας «ανάπτυξη» ανεβούμε στο 86, δε σημαίνει ότι επανήλθε η οικονομία στα επίπεδα όπου βρισκόταν. Και όταν με το καλό επανέλθουμε στο 100, το βασικό ερώτημα είναι ποιος θα επωφεληθεί από αυτή την ανάπτυξη, με δεδομένη την ταξική πολιτική των μνημονίων προς όφελος του κεφαλαίου.
Πώς θα είναι όμως η Κύπρος και η Κυπριακή κοινωνία μετά από μια 15ετία Μνημονιακών πολιτικών;
– Η ανεργία παραμένει σε ιδιαίτερα ψηλά επίπεδα, και εάν οι χιλιάδες των κυπρίων που μετανάστευσαν στο εξωτερικό και οι χιλιάδες των κοινοτικών που έφυγαν από την Κύπρο παρέμεναν, η ανεργία θα ήταν σε δυσθεόρατα ύψη.
– Η ανεργία στους νέους είναι πολύ υψηλότερη. Σε συνδυασμό με το χρονικό διάστημα των μνημονιακών πολιτικών, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην «απώλεια» μιας, ίσως και δύο γενιών. Κατεστραμμένων ζωών.
– Τραγικό αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας είναι η μετανάστευση στο εξωτερικό κυρίως νέων. Κυρίως μορφωμένων. Η κυπριακή κοινωνία πάσχει από διαρροή εγκεφάλων, του πιο δυναμικού της μάλιστα κομματιού. Σε μια περίοδο που χρειάζεται ανασυγκρότηση της πατρίδας σε όλους τους τομείς.
– Η Υγεία ξηλώνεται με αρνητικότατες συνέπειες στην ποιότητα διαβίωσης χιλιάδων συνανθρώπων μας που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσφύγουν στον ιδιωτικό τομέα. Να υπενθυμίσω ότι η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό;
– Οι αλλαγές στην Παιδεία βρίσκονται εγκλωβισμένες στη μνημονιακή μέγγενη και επηρεάζουν αρνητικά το μορφωτικό επίπεδο του λαού.
– Το κράτος πρόνοιας ψυχομαχεί, καταδικάζοντας χιλιάδες συμπατριώτες μας στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
– Μετά το πέρας των μνημονιακών χρόνων, η Κύπρος θα ανήκει σε σημαντικό ποσοστό στο ξένο, πολυεθνικό κεφάλαιο, με ξεπουλημένους όλους τους δημόσιους οργανισμούς και χωρίς το κράτος και η κοινωνία να διαδραματίζουν τον ουσιαστικό τους ρόλο στο οικονομικό γίγνεσθαι.
Η Κύπρος οφείλει να ξεφύγει από τον κλοιό των μνημονιακών πολιτικών, στις οποίες θα βρίσκεται τα επόμενα πολλά χρόνια. Μόνο με ανακοπή και ανατροπή των υφεσιακών πολιτικών της λιτότητας θα μπορέσει να σωθεί η Κύπρος και η κυπριακή κοινωνία. Σε διαφορετική περίπτωση, όχι μόνο δεν θα επιτευχθεί έξοδος από τις μνημονιακές πολιτικές, αλλά η συνέχιση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας θα σύρει την κυπριακή κοινωνία σε μια κατάσταση «εξόδου του Μεσολογγίου».
Και δεν πρέπει να ξεχνούμε τις συνέπειες σε καθοριστικά ζητήματα επιβίωσης του κυπριακού λαού, όπως το κυπριακό και τα ζητήματα Φυσικού Αερίου.
Πηγή: cyprusnews.eu
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr